B.K.

Sot diskutohet shume nese femra eshte keqperdorur si objekt publicitar apo e perdori publicitetin si menyre per te perftuar “pushtetin” e humbur ndaj burrit. E megjithate te gjitha keto i themi ne ditet e sotme, teksa e shikojme realisht boten e publicitetit te uzurpuar prej femres.

Por, a ka ndodhur keshtu gjithnje? A kemi pasur ndonjehere ne krahun tjeter nje bote reklamash me subjekt burrin? Dhe nese ka pasur, si eshte shfaqur ai?

Ndersa shikoja disa koleksione reklamash e publiciteti te viteve ’50-60, vura re se menyra sesi trajtohej femra ose gruaja ne keto spote apo billboards-e ishte pothuajse nenshtruese ndaj fenomenit “maskil”, ajo shfaqej e fuqishme, punetore, e afte per cdo profesion dhe e gjalle per te marre pjese ne cdo aktivitet. Kuptohet, te gjitha keto ishin aktivitetet qe gjer ne vitet 1920-1930, kryheshin prej meshkujve. E ndersa shikoja keto foto, thjesht doja te transmetoja nepermjet tyre ne blogun tim, idene dhe menyren e evoluimit te reklames dhe perfshirjen e femres ne te.

Pyetja qe une do shtroja pasi te shikonit keto foto eshte: Nese keto femra te viteve ’50-60 luftuan per barazine gjinore dhe ne foto paraqiten duke punuar e duke treguar se jane te barabarta te bejne cdo gje qe ben dhe burri; femra e publicitetit te sotem dhe botes se reklames, cfare synon?

Per me teper nje pjese e ketyre reklamave publicitare, perdorin edhe nje sens ofendues ndaj gjinise femerore, diciturat e reklamave tregojne me shume se fjalet e mia.

Per me teper shikoni fotot me poshte:

B.K.

22 shkurti shenoi nje mbremje te vecante ne Shtepine e Bardhe, ne dhomen Lindore te saj, e cila u transformua vetem per nje nate ne nje Klub muzikor, me rastin e Muajit te Historise Zezake. Me kete rast Barak Obama ftoi si miq special te mbremjes, mbretin e muzikes blues B. B King dhe ate te muzikes rock Mick Jagger. Nderkohe qe me ftesen e grupit Rolling Stones, presidenti i SHBA hipi ne skene dhe kendoi Sweet Home Chicago.

Obama

Në vitin 1995, pak kohë pasi ishte privatizuar, vetëm 16 milionë njerëz e përdornin Internetin në mbarë botën. Në vitin 2011, më tepër se 2 miliardë njerëz janë on line, dhe ky numër po rritet për më tepër se gjysmë milioni çdo ditë. Kjo rritje eksplozive është rezultat direkt i asaj se qeveritë, në përgjithësi, nuk e kishin nën kontroll sferën e Internetit. Qasja në Internet, veçanërisht nëpërmjet pajisjeve mobile, po i përmirëson kushtet njerëzore më shpejtë, dhe më fondamentalisht se secila teknologji në histori.

Më 27 të këtij muaji në Gjenevë, fillon procesi diplomatik, që mund të rezultojë me një marrëveshje të re, e cila u jep Kombeve të Bashkuara fuqi të paprecedente ndaj Internetit. Disa vende, përfshirë Rusinë dhe Kinën, po angazhohen fuqishëm për ta arritur këtë qëllim deri në fund të këtij viti. Siç tha kryeministri i Rusisë, Vlladimir Putin, qershorin e kaluar, qëllimi i tij dhe i aleatëve të tij është krijimi i “kontrollit ndërkombëtar ndaj Internetit”, nëpërmjet Unionit Ndërkombëtar të Telekomunikimit, i njohur me shkurtesën ITU, që mbështetet nga OKB-ja.

Ithtarët e rregullatorëve vetëm duhet te sigurojnë shumicën e thjeshtë të 193 shteteve anëtare, për ta krijuar kodin e tyre radikal dhe axhendën kundërproduktive. Për dallim nga Këshilli i Sigurimit i OKB-së, asnjë vend nuk mund të vëre veto në procedurat e ITU-së.

B.K.

Walt Disney ia doli qe ne vitet ’70-80 te ndertonte nje perandori te madhe “imagjinare” nepermjet se ciles i ofroi femijeve nje bote te perafert me mendimet e tyre dhe imagjinaten e neteve arabe.

Walter Elias ”Walt“ Disney (1901 – 1966) ishte nje krijues dhe prodhues filmash amerikan, aktor, skenarist, dhe sigurisht nje ikone e kinematografise boterore. Ai bashke me te vellain Roy O. Disney themeluan kompanine e famshme boterore Walt Disney Productions, e cila me pas u be dhe kompania me e madhe ne bote per prodhimin e filmave te animuar dhe atyre per femije.

Per shume dekada moto e kesaj kompanie ishte: “Nese arrin ta enderrosh, atehere mund tja dalesh!”

Sigurisht kompania arriti qe enderrat me te medha ti kthente ne realitet per te gjithe dashamiresit e botes se kinematografise per femije, por kjo diciture vlen edhe per cdo gje tjeter ne jete.

Siç është e qartë progresi i shkencës i cili ndoqi rrugën e vet nuk ka lënë anash as Mjekësinë Forenzike. Në pjesën e dytë të Shek. XIX. Cezario Lombrozo,1835-1909, profesor i njohur i Mjekësisë Forenzike dhe i Kriminologjisë në Torino në veprën e tij të johur „Huomo Deliquenta“, i bëri të njohur opinionit shkencor Teorinë mbi „Kriminelin e lindur”, të mbështetur në hulumtime të shumta (mbikëqyrjen e rreth 5500. kriminelëve të sëmurë psikik) në Institutin për Krime Shpirtërore, me theks të veçantë në karakteristikat antropologjike dhe simptomat shpirtërore. Me teorinë e “Kriminelit të Lindur” Lombrozo, mbështetë ”stigmat” degjeneruese, (të cilat shihen dhe vërehen në vijat e ballit dhe fytyrës, rrashtën abnormale, të madhe ose të vogël, veshllapushë, nofulla të dalura, ballë ashpër etj.) si dhe karakteristikat psikologjike; ndjeshmëria e zvogëluar ndaj dhembjes, indiferenca, dhe një varg i tërë karakteristikash.

Edhe pse Teoria e Llombrozos, e “kriminelit të lindur”, në opinionin shkencor, në fillim e pati një jehonë magjepsëse, megjithatë interesimi dhe ngazëllimi për të shumë shpejtë u shua dhe Teoria si e tillë iu nënshtrua kritikës së ashpër për t’u flakur më vonë në tërësi, si shkencërisht e pabazë. Shumë më vonë, para dhe gjatë Luftës së Dytë Botërore, me këtë teori u bënë spekulime komprometuese dhe keqpërdorime të tmerrshme. Deshëm apo jo duhet t’i kthehemi sërish studimit të Llombrozos dhe teorisë së tij, në aspektin gjenealogjik dhe “qasjes së ndryshme “, studimit neollombrozian”.

Në të vërtetë në vitet e 60-ta të shekullit të XX. me zhvillimin madh të gjenetikës, dhe me zbulimet e saj epokale u bë kthesë edhe në kriminologji. Në dritën e kohës u shpalosen të panjohurat e plota të deriatëhershme. Kështu së pari në Paris, më 1966, te Daniel Igoni, një kriminel i papërmirësueshëm dhe recidiv, u zbulua konstelacioni i kromozomit 47 XYY (në gjenetikën klinike i njohur si sindromë ”double-y”), prandaj pikërisht Zhan Graven thekson se kromozomi “Y” konsiderohet si “kromozom i krimit” apo “ Stigma e Kainit”. Ky zbulim e tronditi legjislacionin penal francez dhe u bë objekt i diskutimeve të shumta shkencore. Më vonë në Skoci, në një kriminel të madh u konstatua kariogrami identik.

Në SH.B.A. u diagnostifikuan me këtë sindrom shumë raste të rrezikshme të mbikëqyrura në burgje, sidomos në Sing-Sing. Rasti impresiv gjenetik dhe befasues e i habitshëm kriminologjik na
paraqitet me Riçard Spekun, një model monstrumi nga Çikago, i cili në mënyrën më mizore i mbyti tetë infermiere të mjekësisë. Kariotipi i tij ishte i ngjashëm me sindromin e përshkruar më lartë “double-y” (formula 47 XYY). Personat me këtë sindrom janë të gjatësisë mbi 180 cm, me koeficient të vogël të inteligjencës, janë shumë agresiv, me sjellje devijante antisociale, kurse pjesëmarrja e tyre në popullatë është 2 promilë. Së këndejmi shkenca kriminologjike duhet ta pranojë dhe njoh definimin gjenetik, krahas fakteve tjera si dhe tipologjinë trashëguese determinuese të kriminelit. Hovi i zbulimeve teknike dhe biologjike në fundit të shek. XIX. dhe gjatë shek. XX. pati një reflektim të fuqishëm në aplikimin e inovacioneve në fushën e kriminalistikës, e me këtë edhe të Mjekësisë Forenzike (kriminalistike). Kjo lëvizje vërehet në rend të parë përmes zbulimeve të shkencave natyrore (Fizikës, Kimisë, Biologjisë), e cila përcjell fushën teknike dhe teknologjike kurse sot sidomos fushën e informatikës.

Hans Gross, pionier i Kriminalistikës moderne, ndër të parët i aplikoi të arriturat shkencore në kriminalistik. Zbulimi i mikroskopit nga Leven Huku, hulumtimi i grupeve të gjakut dhe futja e metodave sereologjike nga ana e Land Shtainerit, si dhe metodat e shumta shkencore nga plejada e shkencëtarëve në gjithë botën dhanë një kontribut të bujshëm shkencor, kurse Mjekësisë Forenzike një shtytje të posaçme.

Skulptura e mesiperme perfaqeson ate qe ne artet e bukura njihet si “Mendimtari (Mendimtari i Rodosit)”, ose sic njihet ndryshe ne gjuhen angleze si “The thinker”, ose “The poet”. Kjo veper eshte punuar nga August Rodin, i cili nje model te pare te skultpures e punoi ne 1881, ndersa ajo qe shikohet ne fotografi i perket punimit te 1902.

“Mendimtari” presupozohet te ishte Dante Aligeri i ulur prane portes se Ferrit duke shkruar vepren e tij hyjnore, mirepo skulptura nuk ngjan dhe aq me Danten, pasi mendimtari eshte shume muskuloz dhe i zhveshur…kjo gje i ka bere artistet qe te mendojne se skulptura eshte me shume nje veper heroike e marre nga subjektet e Mikelanxhelos.

Nese do te benim nje krahasim me kohen e sotme sigurisht qe kete mendimtar nuk do ta gjenim tek portat e Ferrit, por tek portat e kompanive iPhone ose iPad, si dhe Facebook dhe Twitter.

Ne te njejten kohe ky mendimtar perfaqeson njeherazi edhe filozofin e kohes se tij, e ndersa ne ditet e sotme ky mendimtar do te pershtatej shume me ate qe une mund ta quaj “Mendimtari i facebook”, per faktin se cfare do te postoje ne wallin e facebook.

Per kete arsye une do propozoja qe ta quanim “Facebook thinker”.

Kjo eshte foto fituese e konkursit te mirenjohur World press photo 2011, i cili normalisht zhvillohet ne fillim te cdo viti per viti e kaluar. Foto quhet “Pranvera arabe”, e Samuel Aranda.

Nje grua arabe e cila mban prane saj te shoqin qe ka humbur jeten ne perpjekje per te sjelle “Pranveren arabe”. Foto eshte cilesuar si nje nder fotot me te arrira mbi realitetin e asaj cfare ka ndodhur dhe ende ndodh ne vendet e Afrikes veriore si dhe ne Siri aktualisht.

Kjo foto mendoj se shume mire mund te quhej ndryshe edhe “Kosto per te sjelle pranveren”!

Megjithate ajo qe me ben pershtypje mbetet ende deshira e madhe e nje pjese te vendeve te zhvilluara per te bere art me “dhimbjen”, e ndersa politika dhe qeverite e ketyre vendeve shohin “aktin”, artistet krijojne art. Ky binom me eshte dukur gjithnje i pavend dhe i tepruar, por te pakten shpresoj te kete nje te mire, te preki sadopak zemrat e njerezve.

Ketu mendoj se ka vend te permend edhe fotot e njerezve qe kishin humbur jeten ne Kosove gjate gjenocidit serb ne 1999. Teksa fotot benin xhiron neper bote, dhe artistet ‘mahniteshin’ nga arti, Milloshevici kryente spastrimin me te madh etnik te shekullit ne Evrope, nderkaq politika evropiane bente sehir.

Jane koincidenca jo te rastesishme, por do ti quaja: Vijueshmeri!

Në më pak se një vit, liderët botërorë do të “pushtojnë” Rio de Janeiron, Brazil, për konferencën e OKB-së mbi zhvillimin e qëndrueshëm, 20 vjet pas “Samiti të parë të tokës” në vitin 1992. A do të jetë dhe ky një tjetër “moment dështimi si në Kopenhagen” për lëvizjen mbi mbrojtjen klimaterike?

Shumica e njerëzve besojnë se Rio 20 do të paraqesë nevojën për veprim deciziv.
Sipas vlerësimeve të fundit nga Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë, emetimet e gazit të efekti serë, janë rritur në mënyrë të frikshme. Fatih Birol, kryeekonomist i IEA, vuri në dukje se mundësitë janë duke u bërë gjithnjë e më të zymta për mbajtjen e ngrohjes globale poshtë nivelit 2 ° C (për të mos përmendur kufirin 1.5 ° C të cilën më shumë se 100 vende e kanë quajtur kufi të mbijetesës), ai shtoi, “Nëse ne ndërmarrim veprime të guximshme, vendimtare dhe urgjente, ende mund të kemi një shans për sukses”.

Nuk ka qenë gjithmonë si në këtë moment. Në vitin 1988 ndryshimi i klimës ishte një çështje të cilës i kishte ardhur koha. Delegatët në “Konferencën Botërore mbi atmosferën që po ndryshon” të mbajtur në Toronto, Kanada, arriten në përfundimin se “Njerëzimi po kryen një eksperiment të pakontrolluar, global … Atmosfera e Tokës është duke ndryshuar në një shkallë të paparë nga ndotjet që rezultojnë nga aktivitetet e njeriut … Është e domosdoshme për të vepruar tani. “
Në atë kohë Margaret Thatcher, u shpreh se; “Ne kemi filluar padashur një eksperiment masiv me sistemin e planetit tonë”, dhe kapardisjet boshe të presidentin amerikan George Bush qe premtoi veprime vendimtare: “Ata që mendojnë se ne jemi të pafuqishëm për të bërë dicka në lidhje me efektin serë harrojnë “efektin e Shtëpisë së Bardhë”. Si President kam ndërmend të bëjë diçka për këtë.”

Katër vjet më vonë, Konventa Kornizë e Kombeve të Bashkuara për Ndryshimet Klimatike u nënshkrua në Rio, së bashku me Konventën për Diversitetin Biologjik, një marrëveshje kjo për të negociuar një Traktat Shkretëtirizimi, një plan veprimit i OKB-së për mbështetjen e zhvillim të qëndrueshëm. Tek shohim pas në kohë, vërejm që qeveritë ishin në gjendje të arrinin aq shumë në një periudhë kaq të shkurtër kohe, në krahasim me atmosferën e polarizuar që përshkon negociatat ndërkombëtare sot.

Gjithsesi, Konventa e 1992 nuk përfshinte objektiva ligjërisht të detyrueshëm dhe afate për angazhimet e reduktimit të emetimeve të CO2 ndaj dhe pjesa tjetër e këtij Samiti, siç thonë përmendet shpesh, është histori. 20 vjet më pas, ne jemi ende në kërkim të angazhimeve të detyrueshme, që janë mjaft ambicioze me synimin për të nxitur investime masive në energjinë e rinovueshme me qëllimin për të luftuar krizën klimatike.
Që nga ky moment e deri ne fillimin e Konferencës së ardhshme të Rios në qershor 2012, tri gjëra duhet të ndodhin:

1) Publiku – elektorati globale – duhet të angazhohet në mënyrë aktive, jo vetëm për klimën, por në poe ne përputhje me të gjitha çështjet që do të jetë nën diskutim. Ne duhet të kërkojmë udhëheqje nga përfaqësuesit tanë të zgjedhur, dhe duhet të dëgjojmë në mënyrë të veçantë zërat e të rinjve – atyre që do tu lihet barra për t’u marrë me pasojat e rrëmujës që kemi bërë ne. Momenti më i paharrueshëm i Rio 92 ishte adresa 12-vjeçar Severn Suzuki për kuvendin:

2) Bizneset duhet vazhdimisht të praktikojnë peodhimin e energjisë jeshile, duke i lene pas dinosaurët fosile. Industritë e karburantit fosil DUHET të marrin rëndësi esenciale duke mbuluar nevojat energjetike në cdo sektor. Kjo do të kërkojë si nga qeveritë ashtu dhe nga bizneset, investim në teknologjitë e reja. Do të jetë më e lehtë dhe më me pak kosto nëse bizneset bashkëpunojnë me njëri-tjetrin, dhe nëse qeveritë bashkëpunojnë me biznesin.

3) Qeveritë duhet të rrisin sfidat. Ata duhet të vijnë në Rio të përgatitur për të ndërmarrë jo vetëm angazhime në plotësimin e objektivave afatgjata, të cilat do ti lënë në dorë të një qeverie të ardhshme për të zbatuar (ose jo sipas rastit), por të ndërmarrin veprime të menjëhershme që na vënë në rrugën e duhur drejt plotësimit të këtyre objektivave. Nëse ata vijnë në Rio me duart bosh, historia nuk do ti falë.

Meqë u përmend historia, le të krijojmë një “Wiki”që të shërbejë si “Libri i Historisë Klimaterike”, ku gjithsecili të regjistrohej si një hero apo kriminel klimaterik” dhe në Ditën e Gjykimit, ditën kur fëmijët dhe nipërit tanë do na pyesin se çfarë kemi bërë për të mbrojtur të ardhmen e tyre, kur ishim ende në kohën për parandalimin e ndryshimit katastrofik klimaterik, të dhënat do të flasë për vete.

Javier Solana

Çdo hap, nga Komuniteti Europian i Qymyrit dhe Çelikut deri te Bashkimi i sotëm Europian, është hedhur me qëllimin e mirë, dhe i bazuar në vlera të përbashkëta (demokraci, të drejtat të njeriut dhe drejtësia sociale), dhe qëllime kolektive (rritje ekonomike, prosperitet, dhe konsolidim të prestigjit ndërkombëtar të Europës). Në vitet në vazhdim – rregullat dhe institucionet e përbashkëta që i kishim krijuar me dhimbje të mëdha ne europianët – do të testohen si asnjëherë më parë.
Në vitin 2011, në momentin kur kriza e borxheve e vendeve të eurozonës, e cila ishte tronditur fort nga kriza botërore financiare që shpërtheu në vitin 2008, u zhvendos prej vendeve periferike të eurozonës në drejtim të bërthamës së saj, themelet e Europës nisën të lëkundeshin. Qëndresa e BE-së – në fakt mbijetesa e saj – po vihet në dyshim në një kohë shndërrimesh të mëdha gjeopolitike, kohë në të cilën një Europë e fuqishme është thelbësore. Pushteti global po zhvendoset drejt Azisë dhe Paqësorit. Aktorë jo-shtetërorë të rinj janë shfaqur në disa raste, siç janë organizatat terroriste, duke kërcënuar kapacitetet e shteteve për të garantuar sigurinë kombëtare.  Përhapja e armëve të shkatërrimit në masë vazhdon të jetë një kërcënim në rritje, siç dëshmon edhe raporti mbi Iranin i Agjencisë Ndërkombëtare Bërthamore. Dëshpërues ka qenë edhe progresi i mangët në disa çështje të tjera globale – si në rastin e ndryshimit klimatik dhe të sigurisë së energjisë. Dhe shpërthimi i varfërisë dhe i urisë – me theks të veçantë në Somali – vazhdon të fyejë vetë idenë e civilizimit.
E gjithë kjo është në kontrast të fortë me parashikimet e një bote paqësore, të parashikueshme  dhe të sigurt “posthistorike” që ishin në modë në fund të Luftës së Ftohtë. Revoltat arabe, të paimagjinueshme para një viti, tani sfidojnë një rend rajonal që ka ekzistuar për më shumë se gjysmë shekulli. Cunami japonez ka vënë në dyshim të ardhmen e sigurisë së energjisë bërthamore në mbarë botën. Dhe më e rëndësishmja për t’u shënuar ishte rënia relative e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, porti më i sigurt ekonomik dhe simboli i sigurisë që nga viti 1945, u bë e pashmangshme në vitin 2011, gjë që u reflektua në polarizimin dhe paralizën politike në vend dhe rënie në agjencitë ndërkombëtare të ratingut të kreditit.
Pra, sfidat strategjike me të cilat po përballet Bashkimi Europian janë të mëdha. Për t’i tejkaluar ato, së pari duhet ta meremetojë besueshmërinë ndërkombëtare. Që nga adoptimi i Traktatit të Lisbonës të vitit 2009, janë shënuar përparime të theksuara – dhe duhet të vazhdohet të arrihen – drejt reformimit dhe rregullimit të sistemit financiar. Por shumë prej vendimeve u morën shumë vonë për të pasur efektin e duhur, me pasoja serioze në të ardhmen, sepse masat e fundit nuk ishin të mjaftueshme për tejkalimin e krizës njëherë e mirë. Sikurse e ka dëshmuar edhe kriza e borxheve sovrane, euro ka nevojë për mekanizma që u bëjnë ballë tronditjeve asimetrike, gjë që shtron nevojën për një thesar të përbashkët. Një hap i parë i rëndësishëm në përballimin e sulmeve spekulative me të cilat përballen ekonomitë europiane sot është një përkushtim për një ndarje të risqeve dhe autoritet më të madh të Bankës Qendrore Europiane. Konfirmimi i një Pakti Stabiliteti më strikt do të shtronte rrugën për integrim më të madh.
Kështu, Samiti i Bashkimit Europian i mbajtur në dhjetor, ishte një hap i madh përpara drejt thellimit të bashkimit politik dhe fuqizimit të qeverisjes në mesin e shteteve anëtare. Megjithatë, duhet shumë më shumë për rikthimin e stabilitetit financiar. Për më shumë, nëse duam që BE-ja të dalë më e fortë nga kriza, duhet të gjendet një balancë mes nevojave për shkurtime të ashpra buxhetore dhe hartimit të politikave të rritjes ekonomike, sepse pa rritje dhe punësim më të madh, nuk mund të zgjidhen problemet e eurozonës. Më e rëndësishmja është që BE-ja t’i hartojë politikat e saj në atë mënyrë që në planin afatgjatë nxisin konkurrencë, e cila përcaktohet nga vlera e shtuar e të mirave dhe shërbimeve. Kina dhe India e kanë mësuar shumë mirë këtë. Në më pak se pesëmbëdhjetë vjet, ato do të përbëjnë 20 për qind të shpenzimeve botërore për hulumtime dhe zhvillime, apo dy herë më shumë sesa aktualisht. Në të njëjtën kohë, Bashkimi Europian do të përballet me barrën e demografisë: në vitin 2025, Europa do të përbëjë vetëm 6.5 për qind të popullsisë së botës, krahasuar me 61 për qind të Azisë, dhe mosha mesatare europiane do të jetë 45 vjeç, krahasuar me të Indisë, 28 dhe Kinës, 37. Shtetet e Bashkuara do të kenë moshë mesatare prej 38 vjetësh. Në mungesë të strategjive të duhura për imigrim, integrim, mirëqenie sociale, edukim dhe gjëra të tjera, rritja ekonomike dhe konkurrenca e Europës do të shënojnë rënie, dhe tensionet sociale vetëm se do të rriten dhe përkeqësohen. Europa gjithashtu duhet të kontribuojë në reformimin e sistemit tradicional të marrëdhënieve ndërkombëtare. Institucionet ekzistuese multikulturore ishin ndërtuar për një botë që rrotullohet rreth Perëndimit, e cila po zhduket. Në të njëjtën kohë, shpërndarja e fuqisë, shkalla e ndërvarshmërisë dhe përmasat e sfidave të tanishme me të cilat po përballet bota, kërkojnë një qeverisje globale, legjitime, llogaridhënëse dhe efektive. Paaftësia për të arritur një konsensus për çështje akute, si represioni i brendshëm në Siri, ose ndaj problemeve kronike, si ndryshimi klimatik, vënë në pah kompleksitetin në rritje të qeverisjes dhe përgjegjësisë botërore.
Akomodimi i institucioneve të së sotmes ndaj fuqive të reja botërore është një sfidë themelore që nuk mund të shtyhet në vitin 2012. Një shembull është rishikimi i kuotave të shteteve anëtare të FMN-së, që pritet të bëhet në vitin 2014. Askush tjetër më mirë sesa Europa nuk mund të jetë avokate e multilateralizmit efektiv dhe mundësimit të marrëveshjeve dhe përshtatjeve duke adoptuar një qëndrim të përbashkët me qëllim ndreqjen e pabarazisë në përfaqësim. Diskutimi pa doreza do të na mundësojë të promovojmë interesat tona duke zhvilluar partneritete jo vetëm me aleatët tanë tradicionalë, si SHBA-ja, por edhe me liderë të rinj, si Kina dhe Brazili, dhe lojtarë të tjerë strategjikë, si Turqia dhe Rusia – apo me blloqet e rëndësishme në rritje rajonale përreth tyre. Në Lindjen e Mesme mbështetja jonë është thelbësore për ndërtimin e një kornize të re rajonale. Askush nuk pretendon se përballimi i këtyre sfidave do të jetë i lehtë. Të gjitha rrugët kanë vështirësitë e veta, ashtu si çdo krizë ofron një mësim të ri.

Thomas Friedman

Poshtërimi është forca më e nënvlerësuar në politikë. Njerëzit mësohen me urinë, vështirësitë dhe dhimbjet….

Të nderuar zotërinj: Ju mund të mendoni se situatat në Egjipt dhe Rusi nuk kanë asgjë të përbashkët. Thellohuni pak më shumë. Këto dy vende kanë histori plotësisht të ndryshme. Por pasi vizitova këto dy vende javët e fundit, unë mund t’ju them se ato kanë një gjë shumë të madhe të përbashkët: shpërthimet politike në të dyja vendet nuk janë drejtuar nga një ideologji e veçantë, por nga emocionet më njerëzore: kërkesat për dinjitet dhe drejtësi. Poshtërimi është forca më e nënvlerësuar në politikë. Njerëzit mësohen me urinë, vështirësitë dhe dhimbjet. Ata janë mirënjohës për punë, makina dhe përfitime. Por nëse njerëzit detyrohen të jetojnë për një kohë të pacaktuar brenda një loje të manipuluar që valëvitet përpara fytyrës së tyre duke i bërë ata të ndihen si kafshët, që mund të kalohen nga një lider tek i biri, apo nga një politikan në një tjetër, në fund ata do të shpërthejnë. Këto janë emocionet që ndezën kryengritjet në Kajro dhe në Moskë. Ato nuk kalohen dot lehtë dhe kjo është arsyeja pse ju jeni shumë më në vështirësi nga sa mendoni.??A keni parë ju zotërinj videot amatoriale që qarkullojnë në Rusi këto ditë? Një nga të preferuarat e mia është bërë nga dy rusë ish-parashutistë, tashmë të kthyer në këngëtarë, dhe është postuar në “YouTube” me titullin “Veteranët rusë të aviacionit kundër Vladimir Putin”. Teksti i tyre lidhej direkt me ju, zoti Putin, në prag të njoftimit të datës 24 shtator se Presidenti Medvedev do të jepte dorëheqjen dhe do të hapte rrugën për ju dhe partinë tuaj (tani e njohur gjerësisht si “parti e hajdutëve”) për të kandiduar për president për dy mandate gjashtëvjeçare – pra 12 vjet të tjera! Rusët menjëherë filluan të llogarisnin se sa do të ishin ata kur do të mund të shihnin vendin e tyre të udhëhequr nga dikush tjetër, zoti Putin. Ishte dëshpëruese, aq më shumë nga fakti se, sikurse zoti Medvedev pohoi, “tregtia” juaj ishte planifikuar kohë më parë. Megjithatë, askush tjetër nuk ishte pyetur, dhe ju të dy nuk morët mundimin për të dhënë një arsyetim se përse Putin duhet të ishte dhe 12 vite të tjera në krye të vendit… Nuk është çudi që kënga e ish-parashutistëve drejtuar Putinit ishte e gjitha për dinjitetin: “Ju jeni ndryshe nga unë, / një njeri dhe jo Zot / Unë nuk jam ndryshe nga ju, / një njeri. Ne nuk do ju lejojmë më të gënjeni. / Ne nuk do ju lejojmë të vazhdoni vjedhjen. / Ne jemi trupa të lirë që mbrojnë atdheun.”??Aleksei Navalny, aktivisti i cili ndihmoi vazhdimin e mitingjeve kundër jush, më tha se asgjë nuk i nxiti protestat më shumë se përvoja e përditshme e moskovitëve që duhet të qëndrojnë të ngujuar në trafik, ndërsa një makinë me një dritë blu që mbante disa miq të Putinit kalonte me shpejtësi. “Kjo është e gjitha për dinjitetin”, tha Navalny. “Cilët janë këta njerëz? Pse nuk kujdesen për të drejtat tona? Kjo nuk ka rëndësi fare se çfarë karriere keni ndërtuar. Ju duhet të qëndroni në trafik, teksa këta njerëz dhe bijtë e tyre kalojnë me dritat e tyre blu.”??Z. Putin, ju keni arritje të konsiderueshme. Gjatë tetë viteve tuaja të para si President, duke filluar në vitin 2000, ju stabilizuat një Rusi në kolaps dhe mbikëqyrët daljen e një klase të madhe të mesme urbane. Pa dyshim, ju nuk e keni arritur këtë me transparencë, pasi ajo u arrit me anë të korrupsionit, tejet i përhapur, dhe eksportimit të naftës. Por si rrjedhim u shfaq një klasë e mesme reale, me profesionistë dhe sipërmarrës. Ata janë pasardhësit e rastësishëm të politikës suaj, ndoshta “e para klasë e pavarur politike në historinë moderne ruse”, thotë Max Trudolyubov, redaktori i gazetës “Vedomosti”, dhe tani ata duan një zë në të ardhmen e tyre.
A keni folur kohët e fundit me Mikhail Dmitriev, presidentin e Qendrës së Studimeve Strategjike? Ai ka qenë duke bërë grupet e fokusit që nga viti 2009. Dmitriev ka zbuluar se protestat anti-Putin nuk mbahen nga të papunët, por nga “një pjesë shumë e aftë e popullsisë ruse”, që ndihet sikur “shoqëria ruse është një autostradë me dy korsi, me një korsi për individë të privilegjuar të afërt me pushtetin shtetëror, me ligjet e tij ose mungesën e tyre, dhe një korsi për pjesën tjetër të popullsisë. “??Duke filluar në vitin 2009, thotë Dmitriev, grupet e tij të fokusit filluan të tregojnë se “anëtarët e klasës së re të mesme, të pasur dhe vetërespektues”, ndihen sikur “ata nuk janë të njohur si individë që meritojnë të drejtën të trajtohen të barabartë me gjithë të tjerët.” Një frazë, thotë ai, “papritmas u shfaq në të gjithë vendin”: “Ne nuk jemi kafshë”. Kjo, thotë ai, është kur kuptohet se është “një çështje dinjiteti dhe respekti për veten.”??Kjo luftë midis jush dhe rezultateve aksidentale do të luhet për një kohë të gjatë. Por, zotërinj të mirë, unë nuk kam asnjë dyshim në lidhje me faktin se politika është rikthyer në Rusi. Kini kujdes. Ju, zoti Putin, me siguri do të fitoni zgjedhjet presidenciale të marsit, parashikon Dmitriev, “por në një mënyrë të dobët.” Marka Putin është në rënie, thotë ai. “Tendenca ka marrë të tatëpjetën. Kjo do të bëjë që Putin të jetë një president i dobët me mbështetje në rënie e sipër”. ??Prandaj, argumenton Dmitriev, shpresa juaj e vetme për të mbetur të rëndësishëm është të “ngrini një qeveri të koalicionit, duke përfshirë edhe opozitën, mbi bazën e zgjedhjeve të lira dhe të ndershme dhe të shkoni drejt një sistemi më të balancuar dhe konkurrues politik.” Kësaj radhe, unë do ta dëgjoja këshillën e tij.